Kiss Kiss Bang Bang (2005)

Είχα καιρό να γράψω για μια ταινία είναι αλήθεια και ίσως να ευθύνεται γι αυτό το γεγονός πως είχα επίσης και πολύ καιρό να δω και να απολαύσω πραγματικά μια ταινία και ενώ νυστάζω να προτιμώ να χάσω από τον ύπνο μου για να την δω ολοκληρωμένη έστω και στα άγρια χαράματα.  Μιλάμε για το Kiss Kiss Bang Bang (2005) που πραγματικά το έβαλα για να δω κάτι να με πάρει ο ύπνος χωρίς να έχω απαιτήσεις και με εξέπληξε ευχάριστα. Για να πω την αλήθεια το kiss kiss του τίτλου μου δημιούργησε την εντύπωση πως θα δω μια ρομαντική κομεντί οπότε θεωρούσα την βαρεμάρα σίγουρη αλλά ευτυχώς έκανα λάθος.

Η ταινία δεν είναι ούτε ρομαντική ούτε αισθηματική αντίθετα είναι μια έξυπνη πρωτότυπη και αστεία νουάρ κατάσταση στολισμένη με crime elements και σέξι και ενδιαφέροντες χαρακτήρες αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά τα περί της ταινίας. Η ιστορία είναι εξαιρετικά πολύπλοκη στο βαθμό που να χρειάζεσαι μεγάλη προσπάθεια για να την εξιστορήσεις συνοψίζοντας την σε μερικές μόνο γραμμές. Ένας μικρο κακοποιός ο Harry (Robert Downey Jr.) καταλάθος παίρνει μέρος σε μια συνέντευξη για μια ταινία στο Λος Άντζελες και καταλήγει σε ένα πάρτι όπου και γνωρίζει τον ιδιόρρυθμο ντετέκτιβ Gay Perry (Van Kilmer) που αναλαμβάνει να τον εκπαιδεύσει πάνω στο επάγγελμα του για τις ανάγκες του ρόλου του.  Επίσης θα γνωρίσει μια αποτυχημένη ηθοποιό την όμορφη Harmony (Michelle Monaghan) η οποία όπως θα αποδειχτεί είναι παιδική του φίλη και ο πρώτος του έρωτας. Από εκεί και μετά ο Harry και ο Gay θα εμπλακούν σε μια σειρά από περίεργες δολοφονίες που θα περιπλέξουν την κατάσταση και θα τους οδηγήσουν σε μια απίστευτη ακολουθία κωμικοτραγικών καταστάσεων. Μαζί με την Harmony θα προσπαθήσουν να ξετυλίξουν το κουβάρι της ιστορίας και να την βγάλουν καθαρή στο τέλος απέναντι σε φονιάδες μαφιόζους και το κακό συναπάντημα.

Όπως έγραψα και στην αρχή η ταινία είναι πάρα πολύ καλή για το είδος της και σου κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος αν και σε ορισμένες στιγμές βρίσκεσαι να αναρωτιέσαι τι συμβαίνει καθώς η ιστορία είναι περίπλοκη και έρχεται ένας βομβαρδισμός από πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες. Οι τρεις κεντρικοί ρόλοι έχουν καλούς ηθοποιούς οι οποίοι αποδίδουν με όρεξη και τσαχπινιά τους ρόλους τους ειδικά ο Robert Downey που είναι απίστευτα εξαιρετικός στον ρόλο του ως ένας ανασφαλής και νευρικός άνθρωπος που βρίσκεται σε μια κατάσταση ξένη και δύσκολη και προσπαθεί να αντεπεξέλθει. Βέβαια ο πιο απολαυστικός ρόλος είναι αυτός του σκληρού και ψυχρού επαγγελματία ντετέκτιβ που είναι όμως και εντελώς gay που ενσαρκώνει τόσο αστεία σε ορισμένες σκηνές ο Van Kilmer. Η σκηνοθεσία είναι όσο δεμένη χρειάζεται για να μη βαρεθούυμε και να διασκεδάσουμε από τον Shane Black και έχει γίνει προσπάθεια για να δημιουργηθεί μια noir ατμόσφαιρα με ορισμένα σκοτεινά πλάνα και χρώματα. Καλά για τις ατάκες που ξεστομίζουν οι χαρακτήρες και ειδικά το αταίριαστο ζευγάρι του Harry και του Gay δεν το συζητώ είναι από τις καλύτερες στο είδος τους.

Απόλαυσα την συγκεκριμένη ταινία γιατί είναι καλογυρισμένη κι έχει καλούς ηθοποιούς, είναι προσεγμένη σε κάθε επίπεδο και κυρίως δεν παίρνει σε κανένα σημείο τον εαυτό της στα σοβαρά. Σε πολλά σημεία την λες και σάτιρα για τις ταινίες αυτού του συγκεκριμένου είδους και δεν είναι τυχαίο πως όταν προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών το 2005 στο τέλος ο κόσμος της έδωσε standing ovation. Ένα ξεχασμένο και κρυμμένο διαμαντάκι που κρυβόταν στην συλλογή μου και που με διασκέδασε και με ξάφνιασε ευχάριστα τόσο πολύ ώστε να με κάνει να εύχομαι το ίδιο και για τις επόμενες ταινίες που θα δω .








8/10 Πολύ Καλή.

Thor the Dark World (2013)

Από μικρός λάτρευα τα comics ειδικά αυτά τα αμερικάνικα με πρωταγωνιστές υπερήρωες. Όταν λέω τα λάτρευα το εννοώ καθώς ακόμη και σήμερα αν κι έχω σχεδόν δέκα χρόνια που σταμάτησα να ασχολούμαι κατέχω μια συλλογή με περίπου 2000 αυθεντικά αμερικάνικα marvel και dc comics και μεγάλωσα τρέχοντας στα περίπτερα και διαβάζοντας κάθε εβδομάδα χωρίς να χάσω τεύχος το μικρό Σπαιντερ-Μαν του Καμπανά. Είμαι σίγουρος εξάλλου ότι μέχρι πριν ελάχιστα χρόνια είχα διαβάσει όλα τα τέυχη σχεδόν για κάθε υπερήρωα της Marvel από το 1966 και μετά. Έτσι έχω δει σχεδόν όλες τις ταινίες με υπερήρωες που έχουν βγει στον κινηματογράφο και κάποτε μετρούσα μέρες και μήνες μέχρι να κυκλοφορήσει η επόμενη. Όχι πλέον όμως. Και ο λόγος είναι πως δεν είναι πλέον όπως παλιότερα είχα αρχίσει να βλέπω κάτι το ανησυχητικό και στις προηγούμενες ταινίες αλλά το Thor The Dark World  με έπεισε πως όντως το επίπεδο τους έχει πέσει και δείχνουν μια αυξανόμενη κόπωση. 

Για όσους αγνοούν την μυθολογία και το ιστορικό του Thor στο Μarvel universe το σενάριο δε θα τους πει τίποτα απολύτως και μόνο θα τους μπερδέψει. Εδώ από ένα σημείο και μετά κι εγώ που θεωρώ ότι έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα τεύχη του ξανθού θεού βρέθηκα να προσπαθώ να βγάλω λογική άκρη και να μη μπορώ. Χιλιάδες χρόνια πριν μια φυλή με μεγάλη δύναμη οι Dark Elves δημιούργησαν ένα σκοτεινό όπλο το Aether με το οποίο ήθελαν να παραδώσουν το σύμπαν στο σκοτάδι. Οι θεοί πολεμιστές της Αsgard τους νίκησαν και τους σταμάτησαν αλλά ο σατανικός αρχηγός τους ο Malekith ξέφυγε και έπεσε σε νάρκη περιμένοντας να επιστρέψει για να ξαναδοκιμάσει. Οι πολεμιστές βρήκαν το Aether και σαν πανέξυπνοι που ήταν επειδή αυτό δεν καταστρέφεται με κανέναν τρόπο (να τα βλέπει αυτά ο Sauron να μαθαίνει ) αποφάσισαν να το κρύψουν κάπου που δε μπορεί να βρεθεί ποτέ και το έθαψαν ... στη γη; Έτσι στο σήμερα εντελώς τυχαία η Jane Foster η γκόμενα του Thor θα το βρει σε ένα παλιό εργοστάσιο στην Αγγλία και θα το ρουφήξει μέσα της (δε θέλω σχόλια ). O Θωρ θα έρθει και θα την πάρει και θα την πάρει στην Asgard και εκεί θα τους επιτεθούν οι Dark Elves που επέστρεψαν και θα προσπαθήσουν να απαγάγουν την Jane και θα σκοτώσουν την μητέρα του Thor και μετά αυτός και ο Loki θα αποδράσουν από τον Odin και θα ψάξουν να βρουν τον Malekith για να τον καταστρέψουν κι αυτόν και το Aether.

Μέσες άκρες αυτό είναι το σενάριο και όποιος κατάλαβε μπράβο του. Εξάλλου έχει τόσες ασάφειες και τρύπες στην πλοκή του που από ένα σημείο και μετά δε χρησιμεύει σε τίποτα παρά μόνο στο να δημιουργεί το έδαφος για να σκηνοθετούνται μερικές σκηνές μάχης και εντυπωσιακών ψηφιακών εφέ. Η ταινία δεν είναι καλή δυστυχώς και είναι βαρετή μονότονη και στερείται πρωτοτυπίας, έμπνευσης, φρεσκάδας, όρεξης από όλους όσους συμμετέχουν σε αυτήν. Έχει μεγάλα ονόματα και καλούς ηθοποιούς με βραβεία και περγαμηνές (Hopkins, Portman, Hiddleston) οι οποίοι όμως παίζουν τους ρόλους τους κάνοντας αγγαρεία και με αυτόματο πιλότο και ειδικά η Natalie Portman δείχνει ότι δεν ήθελε να είναι στην ταινία αλλά υποχρεώθηκε να το κάνει λόγο συμβολαίου. Έτσι ακριβώς σαν σε αυτόματο πιλότο είναι και όλη η ταινία και σου αφήνει στο τέλος την εικόνα προχειρότητας και την αίσθηση που έχεις μετά την κατανάλωση τυποποιημένου προϊόντος. Ακόμη και η αρχική σκηνή μάχης είναι λες και αντέγραψαν την μάχη των ξωτικών με τον Sauron από το Lord of the Rings και γενικά όλες οι λύσεις που επιστρατεύονται στην ταινία είναι δανεισμένες από αλλού από άλλες ταινίες φαντασίας.

Μου αρέσουν οι υπερήρωες μου αρέσει και ο Thor σαν χαρακτήρας αλλά η ταινία αυτή κατάφερε να με κάνει να βαρεθώ αφόρητα και δυστυχώς δεν είναι κάτι που δεν το έχω ξαναπάθει από ταινία της Marvel. Το ίδιο είχα βαρεθεί πριν λίγο καιρό και με το απαράδεκτο Iron Man 3 και δυστυχώς όλα δείχνουν ότι η Marvel μετά την επιτυχία των Avengers πάει πλέον με αυτόματο πιλότο τις ταινίες της και μας δίνει δημιουργήματα χωρίς έμπνευση και φαντασία χωρίς ερμηνείες και ιδέες αλλά καταφεύγει πλέον σε θορυβώδεις ταινίες γεμάτες με εφέ και κοπανιστό αέρα. Αν ήθελα να βλέπω τέτοια είχα και τους Transformers. Από την άλλη θα μου πεις πως περιμένεις κάτι διαφορετικό αφού πλέον όλα τα blockbusters έχουν αυτή την λογική και εδώ και χρόνια κυριαρχεί το περιτύλιγμα και όχι το περιεχόμενο στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία; Όπως και να έχει το Thor The Dark World μου άφησε μια πικρή γεύση στο στόμα που δε μου άρεσε και δεν περίμενα καθώς ακόμα και σήμερα κάπου μέσα μου περιμένω ίσως και αδικαιολόγητα πως όταν βλέπω μια ταινία με τους υπερήρωες των παιδικών μου χρόνων θα νιώθω όσο ενθουσιασμένος και ικανοποιημένος ένιωσα όταν είδα το υπέροχο πρώτο Spiderman του Sam Raimi πριν από 12 χρόνια. Το γεγονός πως αυτή η υπέροχη ταινία έχει σήμερα την ίδια ακριβώς βαθμολογία στο imdb (7,3) με την αδιάφορη ταινία που μόλις σχολίασα φανερώνει πολλά για την ποιότητα και τις απαιτήσεις όλων όσων ασχολούνται με τον κινηματογράφο αυτή την εποχή.

4/10 Αδιάφορη

The Bellboy (1960) - Demon Wind (1990) - Combustion (2013) - Lone Ranger (2013)

The Bellboy (1960) : Αυτή η κωμωδία του 1960 είναι η πρώτη που σκηνοθέτησε πρωταγωνίστησε και έγραψε μόνος του ο Jerry Lewis. Υποχρεώθηκε να την γυρίσει και να την παραδώσει μέσα σε 4 μόλις εβδομάδες για να προλάβει τις προθεσμίες που του ζήτησαν και έτσι ουσιαστικά η ταινία είναι μια συλλογή από gags και αστείες σκηνές με τον Jerry στον ρόλο ενός αμίλητου γκαφατζή γκρουπιέρη σε ξενοδοχείο. Συμπαθητική έχει μερικές αστείες σκηνές αλλά αρκετά ξεπερασμένη και γεμάτη ατέλειες με τα σημερινά δεδομένα .

5,5 /10 Συμπαθητική.

Demon Wind (1990) : Ταινία τρόμου με αρχαία καταραμένα βιβλία, σατανικούς δαίμονες και ζόμπι που προσπαθεί να αντιγράψει το Evil Dead του 1981 του Sam Raimi. Το μόνο που πετυχαίνει είναι να μας δώσει έναν αχταρμά χωρίς αρχή και τέλος και να μας κάνει να γελάσουμε με την ψυχή μας. Πραγματικά δε νομίζω ότι έχω δει χειρότερη και πιο αστεία ταινία τρόμου ποτέ, είναι τόσο ατάλαντοι και άσχετοι όσοι ασχολήθηκαν μαζί της (σκηνοθέτης, ηθοποιοί, μακιγιέρ, κλπ) που το βαρέλι δεν έχει πάτο σε όλη την διάρκεια της.

2,5 /10 Τραγική 

Combustion (2013) : Ισπανική ταινία που από πολλούς σχολιάστηκε ως η ισπανική απάντηση στο Fast and Furious. Έχει μερικούς σέξι πρωταγωνιστές και μερικές σκηνές με γρήγορα αυτοκίνητα μερικές σκηνές ερωτικές κάτι πυροβολισμούς και μπουνιές αλλά μέχρι εκεί. Η Adriana Ugarte όμορφη γυναίκα, στις σκηνές που δεν είναι ντυμένη βλέπεται αλλά δε την λες και φωτιά. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο αλλά είναι μόνο περιτύλιγμα και καθόλου ουσία. Άνευρο και άψυχο για ταινία δράσης που φλερτάρει με το θρίλερ.

5/10 Μέτρια.

The Lone Ranger (2013) : Γουέστερν remake μιάς παλιότερης τηλεοπτικής σειράς με τον Johnny Depp και την Disney να προσπαθούν να μας ξανασερβίρουν έναν αυτιστικό Jack Sparrow και μια νἐα τριλογία. Ευτυχώς πήγε άπατο και τη γλυτώσαμε. Τεράστια απογοήτευση σαν ταινία και δε νομίζω πως έχω λυπηθεί ξανά τόσο πολύ έναν ηθοποιό όπως έκανα για τον Johny Depp. Αν δεν σοβαρευτεί σύντομα να σταματήσει να παίζει αστείους ρόλους καρικατούρες θα με χάσει. Τουλάχιστον θα του μείνει η υποψηφιότητα για χρυσό βατόμουρο που κέρδισε με το σπαθί του για την όλο ταλέντο ερμηνεία του.

3,5 / 10 Κακή

Stardust (2007)

Αν και κανένας δε μπορεί να με κατηγορήσει πως δεν έχω μεγάλη φαντασία εν τούτοις τα γλυκανάλατα παραμύθια και τα ρομαντικά εργάκια με happy end δεν είναι και το φόρτε μου. 'Ετσι κρατούσα μικρό καλάθι και δεν ενθουσιάστηκα και πολύ όταν επέλεξα να δω το Stardust (2007) και αποφάσισα ότι απλά θα παρακολουθήσω ένα φανταστικό και απλοϊκό παραμυθάκι και θα περάσω ανέξοδα δυο ωρίτσες χωρίς πολλές απαιτήσεις. Βρέθηκα τελικά προ εκπλήξεως γιατί δεν είχα ψάξει αρκετά την προέλευση της ταινίας και το συγγραφικό υπόβαθρο της από πίσω αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα όπως κάθε φορά .

 

 Η υπόθεση είναι όσο παραμυθένια θα περίμενε κανένας και ακούγεται και απίστευτα περίπλοκη σε μια πρώτη ανάγνωση. Σε ένα αγγλικό χωριό βρίσκεται ένα τείχος χτισμένο πριν από χίλια χρόνια το οποίο έχει ένα άνοιγμα που είναι και η μοναδική είσοδος για έναν φανταστικό κόσμο που ονομάζεται Stromhold και στον οποίον κυριαρχούν η μαγεία και η φαντασία. To 1800 περίπου ένα αγόρι πέρασε από το απαγορευμένο μαγικό άνοιγμα και όταν έγινε άντρας με μια κάτοικο του Stromhold γεννήθηκε ο μικρός Τριστάν. Χρόνια αργότερα ο νεαρός πλέον Τριστάν (Charlie Cox ) θα αποφασίσει να περάσει κι αυτός από το άνοιγμα όπως παλιότερα ο πατέρας του στην προσπάθεια να αιχμαλωτίσει ένα αστέρι που έπεσε και με αυτό τον τρόπο να αποδείξει στην ομορφότερη κοπέλα του χωριού τον έρωτα του.'Ομως αυτή η απλή του προσπάθεια θα αποδειχτεί πως είναι η αρχή μια μεγάλης και όμορφης περιπέτειας καθώς το αστέρι που έπεσε δεν είναι πέτρα αλλά μια πανέμορφη κοπέλα η Yvaine (Claire Danes) την οποία ψάχνουν να αιχμαλωτίσουν επίσης μερικές κακές μάγισσες και κάποιοι ύπουλοι βασιλιάδες. Ο Τριστάν θα πρέπει να σώσει την Yvaine από τις παγίδες της μεγαλύτερης και πιο μοχθηρής μάγισσας τη Lamia ( Michelle Pfeiffer ) με τη βοήθεια της μητέρας του και ενός ολίγον παρεξηγημένου ιπτάμενου πειρατή ( Robert De Niro ).

 

Η υπόθεση σε ζαλίζει και σε προϊδεάζει για να δεις μια ταινία που εύκολα θα μπορούσε να βουλιάξει στην περιπλοκότητα της αλλά η αλήθεια είναι πως από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή και σκηνή βρέθηκα να διασκεδάζω απίστευτα μια καλά δομημένη ταινία στην οποία η ιστορία κυλούσε δροσερή στα μάτια μου σαν ένα γάργαρο ποταμάκι. Όσο προχωρούσε η εξέλιξη της και το feel good πνεύμα της με επηρέαζε και παραπάνω είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου μια αίσθηση ότι αυτό που βλέπω και ο τρόπος εκτέλεσης του και είναι γνωστό και οικείο σε μένα αλλά μετά το μισό αφέθηκα στο μαγικό κινηματογραφικό ταξίδι μου χωρίς να προβληματίζομαι και πολύ καθώς πραγματικά διασκέδαζα. 

 

Όταν ήρθε το ωραίο φινάλε και είδα το όνομα του συγγραφέα που αγνοούσα τότε μου αποκαλύφθηκαν όλα και κατάλαβα πως και γιατί βρήκα όμορφη την ιστορία γιατί μου θύμισε πράγματα και γιατί έκανα λάθος που δεν είδα νωρίτερα αυτό το παραμυθένιο φιλμ. Ο αγαπημένος μου και επικός Neil Gaiman ο μεγαλύτερος μυθοπλάστης της εποχής μας  ένας συγγραφέας συνώνυμο της ποιότητας και της φαντασίας είναι που έγραψε το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία.

Βέβαια το ποιοτικό σενάριο βοηθάει αλλά δεν αρκεί για να είναι μια ταινία επιτυχημένη και το Stardust είναι προσεγμένο και καλά προσεγμένο και  στα υπόλοιπα συστατικά που το απαρτίζουν. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές και οι κορυφαίοι ηθοποιοί που έχουν τους πιο εξεζητημένους και υπερβολικούς ρόλους (De Niro και Pfeiffer ) τα καταφέρνουν πολύ καλά ενώ και ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές υπάρχει καλή χημεία και βοηθά στο να πιστέψουμε την ερωτική τους ιστορία. Η σκηνοθεσία δεν έχει μεγάλα ψεγάδια και τα ειδικά εφέ κλέβουν την παράσταση και γενικά η ταινία κυλάει πολύ ευχάριστα και ούτε καταλαβαίνεις για πότε πέρασε η ώρα και ήρθε το φινάλε της.

Παραμύθια με έρωτες και μάγισσες και βασιλιάδες και πειρατές αν βλέπω θα με ρωτήσετε .

Αν τα έχει γράψει η μαγική πένα του Gaiman, πρωταγωνιστούν σε αυτά ηθοποιοί μεγαθήρια και είναι σαν το Stardust προσεγμένα και όμορφα ναι βλέπω και παραβλέπω.

8/10 Πολύ Καλή.

Derailed (2005)

Ορισμένες ταινίες μπορούν να σε ξεγελάσουν από το εξώφυλλο τους και με το που πιάνεις το κουτί τους στα χέρια σου αποκτάς ένα προαίσθημα πως όσα θα δεις σε αυτές θα είναι καλά. Με τα χρόνια έχω μάθει πως πολλές φορές αυτά τα προαισθήματα καλό είναι να τα αφήνουμε στην άκρη και να μην τα εμπιστευόμαστε και πάρα πολύ. Το Deraild (2005) μου έφερε ξανά στο μυαλό αυτές τις σκέψεις.

 

Μια χαρά ταινία έδειχνε με ωραίο εξώφυλλο, με υπόθεση που ακούγεται ενδιαφέρουσα και προκλητική και με ηθοποιούς που μας έχουν αποδείξει πως αν και δεν συγκαταλέγονται στους κορυφαίους μπορούν ωστόσο να μας δώσουν αξιοπρεπείς ερμηνείες. Όμως πολλές φορές ταινίες σαν κι αυτή έρχονται να σου αποδείξουν πως στη ζωή υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη και από τον σχεδιασμό στα χαρτιά ως την εκτέλεση μιας ταινίας.

Ο Τσαρλς  (Clive Owen) ένας παντρεμένος με άρρωστο παιδί γνωρίζει ένα πρωινό στο τρένο για τη δουλειά του την γοητευτική Λουσίντα (Jennifer Aniston) και τελικά βρίσκονται μαζί σε ένα ξενοδοχείο για σεξ. Εκεί όμως θα τους περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη αφού θα μπει ένας κλέφτης στο δωμάτιο τους (Vincent Cassel)  και αφού ληστέψει και χτυπήσει τον Τσαρλς θα βιάσει την Λουσίντα. Το παράνομο ζευγάρι θα αποφασίσει να μην πάει στην αστυνομία και να το αφήσει έτσι αλλά θα διαπιστώσουν πως η κόλαση τους τώρα ξεκινάει καθώς ο κλέφτης θα τους εκβιάζει για να τους αποσπά χρήματα. Χρήματα που στην περίπτωση του Τσαρλς είναι η τελευταία ελπίδα για να θεραπευτεί η άρρωστη κόρη του.

Όπως έγραψα και νωρίτερα η υπόθεση ακούγεται πάρα πολύ ενδιαφέρουσα στην αρχική της ανάγνωση αλλά δυστυχώς η κακή εκτέλεση της στις λεπτομέρειες από δυνατό χαρτί της την μετατρέπει στο μεγαλύτερο μείον της ταινίας. κατόρθωμα αυτό σε μια ταινία που είναι απογοητευτική σε πάρα πολλούς τομείς  Η ανώμαλη προσγείωση έρχεται από νωρίς καθώς παρακολουθούμε όλους τους χαρακτήρες και ειδικά τον πρωταγωνιστή να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο και οι πράξεις τους και οι συμπεριφορές τους στερούνται λογικής και εξήγησης. Ο σκηνοθέτης αυτοπαγιδεύεται σε μια προσπάθεια να μας αποδείξει ότι είναι ικανός να μας δώσει ένα φιλμ με μεγάλες σεναριακές ανατροπές και εκπλήξεις, ένα εγχείρημα που στέφεται με αποτυχία καθώς προβλέπεις την εξέλιξη της ιστορίας από νωρίς και δε σε εκπλήσσει ευχάριστα τίποτα από όσα βλέπεις. Μόνο αφελείς ή εντελώς απρόσεκτοι θεατές δε θα έβλεπαν πόσο ερασιτεχνικά εκτελεσμένες είναι αυτές οι σκηνές που υποτίθεται ότι πρέπει να σε μπερδέψουν και να σε ξεγελάσουν.

Περίπου στη μέση της ταινίας είσαι σίγουρος πως ο σεναριογράφος μαζί με τον σκηνοθέτη κάνουν πλάκα μαζί σε βάρος σου και προς το τέλος η μόνη απορία που σου έχει μείνει από την ταινία είναι πως κατάφεραν να πείσουν τους χρηματοδότες τους ότι θα κατάφερναν κάτι τόσο δύσκολο με τόσο μεγάλη αφέλεια στην πλοκή τους. Στη ζωή όταν κάνουμε λάθη πληρώνουμε ακόμα και ένα μόνο να κάνουμε δύσκολα την γλιτώνουμε. Ο Τσαρλς κάνει μόνο λάθη σε όλο το έργο, χαζά λάθη, αδικαιολόγητα λάθη, ανεξήγητα λάθη και όμως στο τέλος όλα του πηγαίνουν καλά και έχει happy end. Το ίδιο ανεγκέφαλα ενεργούν και οι κακοί του έργου, οι εγκληματίες που είναι τόσο αφελείς ώστε να χρησιμοποιούν τα ίδια ονόματα τα ίδια ξενοδοχεία τα ίδια δρομολόγια τρένων για κάθε κόλπο τους. Αυτές και άλλες τόσες οι σημαντικές λεπτομέρειες δε σε αφήνουν να πάρεις σοβαρά την ταινία και να την απολαύσεις σαν θρίλερ αγωνίας όπως πρέπει. Αν προσθέσουμε και μια άνευρη σκηνοθεσία σε κανένα σημείο δεν σε κάνει το Derailed να έχεις αγωνία ή να εκπλαγείς.

Ο Cassel ξεχωρίζει στην υπερβολική ερμηνεία του σαν κακοποιός, η Aniston δείχνει να βαριέται αφόρητα και ο Owen στερείται πάθους και δεν καταφέρνει να μας κάνει σε κανένα σημείο να τον δικαιολογήσουμε για όσα κάνει και να ενδιαφερθούμε γι αυτόν και όσα του συμβαίνουν. Δεν είναι εύκολο να συμπαθήσεις έναν χαρακτήρα που είναι άμυαλος και φέρεται παράλογα σε όλη την ταινία.

Μεγάλη απογοήτευση .

3.5 / 10 Κακή .

 

Monster In Law (2005)

Δεν μπορείς να πεις ότι δεν ήξερα που έμπλεκα ή πως είχα άγνοια για όσα θα δω όταν έβαλα το dvd με το Monster In Law (2005) στο blu-ray μου. Το μόνο που μπορώ να μου αναγνωρίσω ως ελαφρυντικό είναι πως ώρες ώρες έχω μια άγνοια κινδύνου και κάνω πράγματα ριψοκίνδυνα. Αλλά μερικές φορές δεν είσαι προετοιμασμένος για όσα σε περιμένουν ασχέτως τι νομίζεις και είναι μερικές ταινίες που δοκιμάζουν τα νεύρα τις αντοχές και την υπομονή σου.

Η ταινία μας δηλώνεται ως κωμωδία και εφόσον δεν υπάρχει νόμος που να θεωρεί απάτη και να απαγορεύει σε κάποια ταινία να αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλουν οι συντελεστές της το αντιπαρέρχομαι και προχωρώ στην υπόθεση της. Η Τσάρλι (Jennifer Lopez ) είναι μια γλυκιά κοπέλα - όπως όλες εξάλλου στις ρομαντικές κωμωδίες - που κάνει πολλές δουλειές για να τα βγάλει πέρα μέχρι τη μέρα που θα συναντήσει τον άντρα της ζωής της τον γιατρό Κέβιν (Michael Vartan) και θα αποφασίσουν να ενώσουν τις ζωές τους και να παντρευτούν. Όμως αυτό θα προκαλέσει πανικό στην μητέρα του Κέβιν ( Jane Fonda)  και μελλοντική πεθερά της Τσάρλι η οποία θα κάνει τα πάντα για να χαλάσει αυτό τον γάμο.

Την ταινία αυτή επέλεξε για να επιστρέψει στο πανί μετά από μια δεκαπεντάχρονη μεγάλη απουσία η θρυλική Jane Fonda και ειλικρινά δεν κατάλαβα πως μια τόσο έμπειρη και βραβευμένη ηθοποιός πήρε μια τέτοια απόφαση . Γιατί όσο και να προσπάθησα δε μπόρεσα να βρω κάτι θετικό και ενθαρρυντικό σε αυτό το ακριβό επιχειρηματικό εγχείρημα που παρακολούθησα σήμερα.

Το σενάριο είναι εντελώς κωμικό χωρίς όμως να είναι κωμωδία ή αστείο. Νομίζω ότι είναι από τις λίγες κωμωδίες που παρακολούθησα και δε με έκανε να σκάσω ούτε ένα χαμόγελο έστω καταλάθος  και είναι τόσο μα τόσο προβλέψιμο που μέχρι και το χρονικό σημείο που θα γίνει το οτιδήποτε στην ταινία μπορείς να υπολογίσεις και να μαντέψεις. Το τέλος που έρχεται για να μας γλυτώσει αρκετά αργότερα από όσο θα θέλαμε ένα από τα χειρότερα και πιο παιδιαστικά που θυμάμαι σε ταινία εντελώς εύκολο χωρίς φαντασία ανατροπές και λογική. Οι χαρακτήρες μονοδιάστατοι και χωρίς κάτι που να τους κάνει να ξεχωρίζουν σε σημείο που με κάνουν να θέλω να δικαιολογήσω την ατάλαντη και ίσως κάτι σαν ηθοποιό σε ένα φανταστικό παράλληλο σύμπαν από το δικό μας Lopez για τη χάρτινη ερμηνεία της. Εδώ ολόκληρη Fonda και δεν καταφέρνει να μας δώσει μια ερμηνεία με αξιοπρέπεια και πάθος. Καλά για τον γλάστρο γαμπρό με την προσωπικότητα χαρτόκουτας ότι και να πούμε είναι λίγο ώρες ώρες νόμιζα ότι χρησιμοποιούσαν έναν χαρτονένιο ηθοποιό για να μη ξοδεύονται άδικα.

Με είχαν προειδοποιήσει για το πόσο κακή είναι αυτή η ταινία και προσπάθησα να είμαι πολύ χαλαρός και να μην έχω μεγάλες απαιτήσεις όταν κάθισα να την δω. Δε με απογοήτευσε είναι η αλήθεια ήταν όσο κακή περίμενα και ακόμα χειρότερη. Μια από τις χειρότερες και πιο κρύες κωμωδίες που έχω δει ποτέ μου.

 2,5 /10 Τραγική

Dragon Wars: D-War (2007)

Είχα καιρό να δω ταινία έχοντας ολόκληρη την προσοχή μου στραμμένη σε αυτήν ώστε να μπορώ έπειτα να γράψω ένα κείμενο για να το δημοσιεύσω στις σελίδες αυτού του blog και επιτέλους μπόρεσα να το κάνω σήμερα. Ήθελα η ταινία να είναι εύκολη εύπεπτη και διασκεδαστική και να μην έχω πολλές απαιτήσεις από αυτήν έτσι επέλεξα το Dragon Wars (2007) . Είναι μερικές ταινίες με απλοϊκό σενάριο που σε διασκεδάζουν με τα εφέ τους και σε κάνουν να περνάς ευχάριστα την ώρα σου. Δυστυχώς η  συγκεκριμένη σε καμία περίπτωση δεν είναι μια από αυτές. 

 

Μια επιτυχημένη ταινία είναι ένας συνδυασμός από πολλά συστατικά και ένα από τα βασικότερα αν όχι το ποιο σημαντικό είναι το καλό σενάριο που επιτρέπει την λογική και κατανοητή εξέλιξη της ιστορίας που βλέπει ο θεατής να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του. Όσα περίεργα και φανταστικά και να βλέπει να του προσφέρονται στο πανί αν ο σκηνοθέτης έχει φροντίσει το καλό σενάριο και η πλοκή να επεξηγεί στον θεατή και να του δικαιολογεί - επεξηγεί την ιστορία, τότε έχει μεγάλες πιθανότητες αυτός να φύγει ευχαριστημένος από την αίθουσα. Το Dragon Wars λοιπόν στον τομέα αυτόν είναι μια καταστροφή και μισή. Μετά το δεκάλεπτο αρχίζεις να αγχώνεσαι από όσα βλέπεις και να αναρωτιέσαι που ακριβώς έχασες το νόημα,γύρω στο ημίωρο έχεις σταματήσει να προσπαθείς να κατανοήσεις τι και ποια λογική εξήγηση έχει αυτός ο χαμός που παρακολουθείς και στην ώρα επάνω έχεις παραδώσει εντελώς πνεύμα και διάθεση και παρακαλάς να τελειώσει αυτό το μαρτύριο που ζεις για το οποίο αποδέχεσαι πως ότι και να έκανες, όσο έξυπνος παρατηρητικός και να ήσουν άκρη δε θα έβγαζες. Η ιστορία λοιπόν που τελικά βγαίνει τόσο κωμική χωρίς να το θέλει συνοψίζεται στα εξής . Κάθε 500 χρόνια δυο μεγάλοι δράκοι ένας καλός και ένας κακός έρχονται στη γη και ψάχνουν μια κοπέλα με ένα τατουάζ και όποιος την φάει γίνεται παντοδύναμος. Αν είναι ο καλός πάει στον παράδεισο για να αράζει με άλλες δράκαινες ενώ αν είναι ο κακός καταστρέφει τον κόσμο γιατί έχει νεύρα και γιατί όλοι οι κακοί τέτοια κάνουν αλλιώς οι άλλοι κακοί θυμώνουν και τους διώχνουν από το σωματείο και μετά δεν έχουν που να πηγαίνουν να πίνουν μπύρες.

Από ένα σημείο και μετά η ταινία έπαιζε γίνονταν χίλια τόσα ακαταλαβίστικα στην οθόνη άλλα όσο και να ήθελα το μυαλό μου ταξίδευε σε άλλη γη σε άλλα μέρη και σε μαγικά νησιά που θέλω να βρεθούμε καθώς τα ανεκτά ψηφιακά εφέ που κατακλύζουν κάθε σκηνή σε καμιά περίπτωση δε μπορούν να αναπληρώσουν την ανυπαρξία της ταινίας σε όλους τους άλλους τομείς. Ανύπαρκτες ερμηνείες αστείοι χωρίς να το επιδιώκουν οι ίδιοι διάλογοι και μηδενική λογική σχεδόν σε κάθε σκηνή σε κάνουν να μη μπορείς να απολαύσεις την ταινία και να μη μπορείς να την χαρακτηρίσεις και καλή. Είναι κρίμα να κυκλοφορούν τόσο απογοητευτικά φιλμ. Μου αρέσουν αρκετά οι ταινίες με δράκους και στοιχεία φαντασίας αλλά δε μπορώ να βρω ελαφρυντικά σε μια ταινία που δεν έχει κάνει καμία σοβαρή προσπάθεια να σταθεί σε ένα καλό επίπεδο και να σεβαστεί τον θεατή που θα πληρώσει για να την δει.


2,5 / 10 Κακή

World War Z (2013)

Μετά από αρκετούς μήνες επανέρχομαι στους σχολιασμούς ταινιών με ένα μεγάλο καλοκαιρινό blockbuster το World War Z από το οποίο είχα μεγάλες απαιτήσεις γιατί βασίζεται σε ένα αρκετά καλό και ενδιαφέρον βιβλίο του Max Brooks. Με τις καλοκαιρινές βουτιές δεν είχα σχεδόν καμιά επαφή με ειδήσεις και νέα οπότε δε γνώριζα πολλές λεπτομέρειες για την ταινία για να προσέξω τι να περιμένω.Ναι ξέρω... λάθος μου.

Μου αρέσουν τα ζόμπι και οι ταινίες του είδους. Το The Walking Dead είναι από τις πιο αγαπημένες μου σειρές και πάντοτε περιμένω και ψάχνω να δω καλές ταινίες με ζωντανούς νεκρούς μέσα στο σωρό με τη σαβούρα που γεμίζει κάθε είδος μόλις αυτό καταντήσει μόδα. Το είδαμε με τους βρυκόλακες που τους κατάντησαν ανέκδοτο δυστυχώς το βλέπουμε και τώρα. Το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία αναφέρεται στον πόλεμο που υποχρεώνεται να δώσει η ανθρωπότητα απέναντι στις ορδές των ζόμπι που προσπαθούν να την κατασπαράξουν και αυτός ο πόλεμος περιγράφεται αναλυτικά σχεδόν σε επικό επίπεδο. Η ταινία ενώ έχει απίστευτα ενδιαφέρον υλικό για να χρησιμοποιήσει δεν το κάνει και η υπόθεση της δεν έχει καμία σχέση με το βιβλίο, απλά δανείζεται τον τίτλο και μας δίνει μια καθαρά αμερικάνικη ιστορία στην οποία ο Brad Pitt είναι ο ένας και μοναδικός αμερικανός ερευνητής που σώζει την ανθρωπότητα. Καμία ουσία καμία αγωνία κανένα ενδιαφέρον δε βρήκα στην εντελώς παιδική σε σύλληψη και γεμάτη κλισέ υπόθεση.

Το απίστευτο είναι ότι αυτή η ακατάληπτη μετριότητα κόστισε περίπου 200 εκ. δολάρια για να γυριστεί. Την βρήκα εντελώς απογοητευτική σε κάθε επίπεδο και θα μου πάρει ώρα να σχολιάσω όλα τα προβλήματα της οπότε θα αρχίσω από το μεγαλύτερο από όλα, που είναι ο Brad Pitt. Ο οποίος σαν παραγωγός της ταινίας αποφάσισε ότι θέλει να είναι φιλική προς τα παιδιά ώστε να μπορούν να την δουν τα εξακόσια μούλικα που έχει υιοθετήσει με την Αντζελίνα με αποτέλεσμα να βλέπουμε ταινία με ζόμπι... χωρίς ζόμπι!. Όσο απίστευτο και να ακούγεται η ταινία είναι PG-13 και δε βλέπουμε σε κανένα σχεδόν σημείο αίματα και δαγκώματα ή σκοτωμούς και όλα αυτά που δίνουν αυτό που ζητάει κάποιος που θέλει να δει τέτοιες ταινίες. Τα ζόμπι είναι τόσο αστεία που δεν έχουν τίποτα πάνω τους που να δείχνει ότι έχουν πεθάνει, αν κάποιος δαγκωθεί μέσα σε δώδεκα δευτερόλεπτα βγάζει αστραπές στα μάτια και αποκτά υπερδυνάμεις που του επιτρέπουν να πηδάει σαν τον Spiderman ειλικρινά δε σταματούσα να γελάω με όσα έβλεπα στην οθόνη. Το σενάριο γεμάτο τρύπες και αστειότητες οι ερμηνείες για γέλια το φινάλε αχαρακτήριστο, και η ταινία μια τεράστια και πανάκριβη απογοήτευση γεμάτη ειδικά εφέ που δεν προσφέρουν τίποτα στον θεατή.

Δεν πειράζει παθαίνεις και μαθαίνεις. Την επόμενη φορά που θα δω ότι μια ταινία με ζόμπι είναι κατάλληλη για μούλικα θα μείνω μακριά όπως έκανα με το ανέκδοτο που αποκαλούν οι πιτσιρίκες ταινία με βρυκόλακες το Twilight.

3/10 Κακή

Vamp U (2013)

Έχω ξαναγράψει πόσο εκτιμώ ορισμένες ταινίες που δεν παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά και το μόνο που έχουν να σου προσφέρουν είναι διασκέδαση και πως ορισμένες φορές πιάνω τον εαυτό να κουράζεται από τις βαριές ταινίες και να θέλει να παρακολουθήσει κάτι ανάλαφρο όπως είναι και το σχετικά χαμηλών απαιτήσεων νεανικό Vamp U (2013). Εντάξει πόσο σοβαρά να πάρεις από μια νεανική ταινία με χαμηλό προϋπολογισμό με ηθοποιούς ότι νάναι και με βρυκόλακες και τι απαιτήσεις να έχεις εκτός από το να σπάσεις πλάκα με όσα θα δεις; 

Ο Wayne είναι ένας καθηγητής ιστορίας στο κολέγιο που εντελώς συμπτωματικά είναι αρχαίος σε ηλικία και βρυκόλακας, όμως είναι ακίνδυνος καθώς δε μπορεί να βγάλει τα δόντια του και να δαγκώσει κανέναν. Η ανικανότητα του οφείλεται στο γεγονός πως 300 χρόνια πριν άθελα του σκότωσε τη γυναίκα που αγαπούσε, τον μοναδικό έρωτα της ζωής του την Mary κάτι που δεν ξεπέρασε ποτέ του. Όταν θα γνωρίσει μια μαθήτρια του την Chris και θα έχει ερωτική σχέση μαζί της θα θεραπευτεί και θα κάνει το λάθος να την μεταμορφώσει σε βρικόλακα. Χωρίς να το γνωρίζει η Chris είναι η κόρη της Mary που δεν έχει πεθάνει.  H Chris θα αρχίσει να μετατρέπει σε βρικόλακες τους πάντες στο κολέγιο κάτι που θα αναγκάσει τον Wayne και μερικούς μαθητές να την αντιμετωπίσουν και να βάλουν τέλος στα σχέδια της. Όπως καταλαβαίνει κανένας το σενάριο δεν είναι και τίποτα το τρομερό απλά εξυπηρετεί στο να στήσει το πλατό για να δούμε την τελική σύγκρουση ανάμεσα στους καλούς πρωταγωνιστές και την κακιά βρικολακίνα. Είναι κωμωδία οπότε μην περιμένετε καμιά σκηνή τρομαχτική ή εξεζητημένη.

 

Η ταινία σε διασκεδάζει μέχρι ενός σημείου και τίποτα παραπάνω δεν έχει κάτι για το οποίο να πρέπει οι συντελεστές της να είναι περήφανοι εκτός ίσως από τις όμορφες κοπέλες που γυρνάνε χωρίς να έχουν και πολλά πράγματα να κάνουν στην οθόνη. Εντάξει το είδος ταινιών με βρυκόλακες μόδα ήταν και πέρασε και δε μας έδωσε και κάτι το συγκλονιστικό οπότε δεν περίμενα και κάτι το νέο το πρωτοποριακό το πρωτότυπο. Υπάρχει πάντως μια αίσθηση προχειρότητας και απειρίας στην ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος της και οι σκηνοθέτες της δείχνουν πολύ βιαστικοί και άπειροι με αποτέλεσμα η ταινία να μην έχει συνοχή και σε μερικά σημεία να μοιάζει με συνοχή σκηνών και όχι με ταινία που να έχει κανονική ροή. Ούτε και οι ηθοποιοί μας λένε κάτι το επίπεδο τους είναι αρκετά μέτριο και ειδικά οι κοπελίτσες παίζουν με το σώμα και τη σεξουαλικότητα περισσότερο παρά με την υποκριτική τους τέχνη. Εντάξει δεν είναι κάτι που δε θα το ξεχάσεις σύντομα, δεν είναι μια ταινία που να μπορείς να βρεις να της δώσεις πολλά εύσημα αλλά βλέπεται και σου προσφέρει μια δυο σκηνές χαμόγελου.

4,5 / 10 Αδιάφορη.

Side Effects (2005)

Το Side Effects (2005)  είναι μία αισθηματική κομεντί με πρωταγωνίστρια την Katherine Heigl οπότε από την αρχή γνωρίζω πως δε θα είναι το πιο αγαπημένο μου πιάτο. Ομορφούλα, τσαχπίνα και πιασάρικη σαν φατσούλα ή Heigl αλλά δεν κόβω και φλέβες για να βλέπω την ερμηνεία της. Τελικά όμως η ταινία αποδείχτηκε πως δεν είναι μια από τις συνηθισμένες ρομαντικές κομεντί στις οποίες παίζει η συγκεκριμένη ηθοποιός καθώς κρύβει μέσα της μια καταγγελτική ματιά για τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες και τις ανήθικες μεθόδους που χρησιμοποιούν για να προωθούν τα προϊόντα τους.

Η Karly (Katherine Heigl) προσλαμβάνεται από μια φαρμακευτική εταιρεία σαν πωλήτρια αντιπρόσωπος για να πείθει διάφορους γιατρούς να συνταγογραφούν τα δικά τους προϊόντα στους πελάτες τους. Έχει τύψεις γιατί είναι ρομαντική και θεωρεί ότι η δουλειά της είναι ανήθικη αλλά ο καλός μισθός και τα δώρα που της κάνει η εταιρία την κάνουν να συνεχίζει να δουλεύει εκεί και να μην αντιδρά. Όλα αλλάζουν όμως όταν γνωρίζει κι ερωτεύεται τον Zach που αντιπαθεί αυτές τις εταιρείες και του υπόσχεται ότι σε έξι μήνες θα παραιτηθεί από τη δουλειά της και θα αρχίσει να λέει την αλήθεια για τα φάρμακα αυτά. Όμως το ότι είναι ειλικρινής με τους γιατρούς έχει σαν αποτέλεσμα να αυξήσει τις πωλήσεις της να πάρει προαγωγή και ένα νέο πολυτελές αυτοκίνητο σαν δώρο από την εταιρεία με αποτέλεσμα να της είναι ακόμα πιο δύσκολο να παραιτηθεί και αυτό θα την φέρει σε σύγκρουση με τον Zach. Έτσι όταν θα μάθει ένα καλά κρυμμένο μυστικό που αφορά ένα νέο φάρμακο της εταιρίας που κυκλοφορεί με ανήθικο τρόπο θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην επιτυχία στα χρήματα και στην καριέρα και στον έρωτα. Εντάξει σε μια ρομαντική ταινία το τι θα επιλέξει η ηρωίδα το ξέρουμε από πριν δε χρειάζεται να έχουμε και αγωνία.

Στην ταινία μπορείς να αναγνωρίσεις ότι έχει καλές προθέσεις κυρίως στην καταγγελία της για τις τακτικές των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών που στο βωμό των κερδών δε διστάζουν να κρύψουν έρευνες και δωροδοκήσουν να σκοτώσουν ανθρώπους ώστε το φάρμακο τους όσο επικίνδυνο και να είναι για την δημόσια υγεία να κυκλοφορήσει στην αγορά. Από εκεί και μετά δύσκολα βρίσκεις κάτι θετικό να πεις και όσο περνάει η ώρα καταλαβαίνεις ότι παρακολουθείς μια μετριότατη ταινία με κλισέ ερμηνείες με σενάριο ασύνδετο και χωρίς καμία φαντασία και με σκηνές που ξέρεις από πριν πως θα εξελιχθούν και με τη σκηνοθεσία να είναι πραγματικά κάκιστη σε βαθμό να απορείς για το αν την έχει αναλάβει επαγγελματίας σκηνοθέτης καθώς ορισμένες σκηνές είναι με κακό φωτισμό και σχεδόν θολή εικόνα. Πάντως για να μη γίνομαι άδικος οφείλω να αναγνωρίσω πως η Katherine Heigl δεν είναι πολύ κακή στην ερμηνεία της απλά χάνεται μέσα στην γενική μετριότητα του συνόλου.

4/10 Αδιάφορη

Hide and Seek (2005)

Ο κύριος και ίσως μοναδικός λόγος που επέλεξα να δω το Hide and Seek (2005) ήταν η παρουσία στην ταινία του Robert De Niro ενός ηθοποιού με τεράστιο ταλέντο που όμως τα τελευταία χρόνια στην καριέρα του κάνει εντελώς αποτυχημένες επιλογές ταινιών. Το φιλμ είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ στο στυλ της Έκτης Αίσθησης δηλαδή με τον σκηνοθέτη να προσπαθεί να ξεγελάσει τον θεατή και με ανατροπές στο σενάριο κάτι που δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο να συμβεί. Και όταν ο σκηνοθέτης επιλέγει να το κάνει γνωρίζει πως ρισκάρει είτε την επιτυχία και η ταινία του να ξεχωρίσει και να μείνει στο μυαλό του θεατή είτε την αποτυχία και να χαρακτηριστεί μετριότητα.

O De Niro πρωταγωνιστή στην ταινία στο ρόλο ενός χήρου πατέρα ο οποίος αναλαμβάνει να βοηθήσει την μικρή του κόρη (που ερμηνεύει η Dakota Fanning) να ξεπεράσει την αυτοκτονία της μητέρας της. Μετακομίζουν σε ένα νέο σπίτι στην εξοχή και εκεί η μικρή θα αρχίσει να κάνει παρέα και να παρηγορείται από τον φανταστικό της φίλο τον Τσάρλυ που βλέπει μόνο η ίδια με αποτέλεσμα σιγά σιγά οι μεγαλύτεροι της να ανησυχούν για το μυαλό της. Τα πράγματα όμως θα πάρουν αναπάντεχη τροπή όταν ο Τσάρλυ θα αποδειχτεί πραγματικός αλλά με έναν τρόπο που κανένας δεν περιμένει και υποπτεύεται. Στο τέλος η μικρή Έμιλη θα πρέπει να παλέψει για τη ζωή της και να μάθει την αλήθεια για τον πραγματικό τρόπο που πέθανε η μητέρα της. Οτιδήποτε περισσότερο γράψω αν και θα βοηθήσει την κριτική ταυτόχρονα θα αποκαλύψει και τη μεγάλη αποκάλυψη ανατροπή της ταινίας οπότε δε θα γράψω κάτι παραπάνω.

Στον κόσμο των ηθοποιών υπάρχει ένα γνωμικό που λέει ότι είναι κακή επιλογή να παίζεις σε ταινία με συμπρωταγωνιστή ζωάκι ή παιδάκι γιατί ότι ερμηνεία και να δώσεις χάνεται και περνάει απαρατήρητη από το κοινό που κρατάει στη μνήμη του μόνο το ρόλο του ζώου ή του παιδιού. Εδώ έχει απόλυτη εφαρμογή ο κανόνας καθώς ολόκληρος Ντε Νίρο χάνεται και στο τέλος σου μένει η καταπληκτική ερμηνεία της ταλαντούχας μικρής Dakota. Και κάπου εδώ δυστυχώς σταματούν και τα καλά λόγια για την ταινία που προσπαθεί υπερβολικά να φανεί έξυπνη και τρομακτική χωρίς να έχει και πολύ μεγάλη επιτυχία σε κανένα από τα δυο. Η τρομερή ανατροπή φαίνεται από νωρίς αρκεί να είσαι παρατηρητικός και να ερμηνεύεις τα σημάδια που αφήνει ο σκηνοθέτης για να σε μπερδέψει και το κλισέ μακροσκελές φινάλε στο οποίο η ταινία μετατρέπεται σε κυνηγητό χαλάει το αρκετά καλό πρώτο μισό της που αν και αργό και γεμάτο με πράγματα που έχουμε δει σε παρόμοιες ταινίες παρ όλα αυτά σου κρατάει το ενδιαφέρον. Δεν είναι κακή ταινία αλλά δεν είναι και κάτι το εξαιρετικό και ο De Niro δείχνει ακόμη μια φορά να μη μπορεί να εκμεταλλευτεί το πλούσιο ταλέντο του.

5/10 Μέτρια

Brokeback Mountain (2005)

Μετά από το σοκ από τις δυο τελευταίες κακές ταινίες χρειαζόμουν να δω ένα διάσημο και ποιοτικό φιλμ σαν το Brokeback Mountain (2005) του Ang Lee. Την ταινία που όλοι σχεδόν γνωρίζουν στην χώρα μας σαν "εκείνη με τους gay καουμπόηδες". Δε θα ξεχάσω ποτέ τα ρατσιστικά σχόλια που είχα ακούσει από γνωστούς μου όταν συζητούσαμε εκείνη την εποχή του στυλ "σιγά μην πάω να δω ταινία με άντρες να φιλιούνται " και άλλα τέτοια χαρακτηριστικά του επιπέδου του σύγχρονου νεοέλληνα που πάντοτε στα λόγια δεν είναι ρατσιστής μέχρι να έρθει η ώρα να αποδείξει με τις πράξεις του το αντίθετο. Τότε δε την είχα δει γιατί δεν μπόρεσα και είναι από τις λίγες ταινίες που μετάνιωσα που δεν βρήκα τρόπο να την παρακολουθήσω όταν είχε πρωτοβγεί. Δεν είμαι μεγάλος οπαδός των ταινιών που έχουν σαν κύριο θέμα τους μια ερωτική ιστορία άλλα μια καλή ταινία είναι καλή ότι είδος και να έχει επιλέξει να υπηρετήσει. Γιατί το Brokeback Mountain είναι μια καλή και δυνατή ερωτική ιστορία και σαν τέτοια επιλέγω να τη δω αδιαφορώντας για το αν οι δυο χαρακτήρες είναι άντρες ή γυναίκες ή ετεροφυλόφιλοι. Ο έρωτας είναι έρωτας πάντα, όλα τα άλλα περί ηθικής και σωστού και λάθους προσωπικά τα βρίσκω ανάξια σχολιασμού.

Η ιστορία είναι πολύ απλή και από αυτή την απλότητα της αποκτά και τη δύναμη της και τελικά μετουσιώνεται στο πανί σε μια ωμή ρεαλιστική παθιασμένη αφήγηση της ζωής και της απαγορευμένης ερωτικής σχέσης ανάμεσα σε δυο παντρεμένους άντρες, συζύγους πατέρες. Συναντιούνται νέοι το 1963 και περνούν έναν χειμώνα βοσκώντας ζώα κι εκεί έρχονται τόσο κοντά που η σύντομη σχέση τους γίνεται ερωτική. Τα χρόνια θα περάσουν χωρίς να ξαναβρεθούν και τελικά και οι δυο τους θα παντρευτούν μια γυναίκα και θα γίνουν οικογενειάρχες με παιδιά. Όμως το ερωτικό πάθος ούτε νικιέται ούτε τιθασεύεται και θα ξανασυναντηθούν. Από τότε θα βρίσκονται σπάνια μαζί και θα καταφεύγουν στο απομονωμένο Brokeback Mountain για να χαίρονται αυτές τις σπάνιες και μικρές οάσεις ευτυχίας και χαράς μέσα στην έρημο των δυστυχισμένων ζωών τους. Δυο ερωτευμένοι άνθρωποι που θα περάσουν μια ζωή μακριά και που θα αυτή η σύντομη σε διάρκεια επαφή τους θα μετεξελιχθεί σε μια σχέση ολόκληρης ζωής που θα τους ακολουθήσει μέχρι τα γεράματα τους μέχρι ο θάνατος να την τελειώσει παίρνοντας τον έναν κοντά του. Μια τόσο δυνατή και καταδικασμένη ιστορία που μόνο να υποκλιθείς μπορείς στο μεγαλείο της καθώς οι δυο χαρακτήρες κόντρα σε θεούς και δαίμονες προσπαθούν να ζήσουν να κρατηθούν και να πάρουν δύναμη από το φαινομενικά ελάχιστο που όμως γι αυτούς είναι το ρεαλιστικά μέγιστο. Γιατί όσο περίεργο και μη φυσιολογικό και να φαίνεται σε κάποιους που έχουν μάθει στη ζωή να προχωρούν χωρίς ρίσκα, η ευτυχία μπορεί για μερικές ψυχές που ενώνονται για πάντα να περνάει μέσα από πίκρες, στενοχώριες και απόγνωση άλλα στο τέλος του δρόμου όλα όσα έζησαν αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη κι ένα παιχνίδισμα σοφίας στη ματιά.

Η ταινία έχει τιμηθεί με τρία Όσκαρ τα οποία τα άξιζε και με το παραπάνω. Οι δυο πρωταγωνιστές ο αδικοχαμένος Heath Ledger και ο Jake Gyllenhaal αποδίδουν με εξαιρετικό ρεαλισμό και πάθος τους εξαιρετικών απαιτήσεων ρόλους τους και διακρίνεις στην ερμηνεία τους την ένταση την απόγνωση την φοβία τον πόθο που θα περίμενες από δυο ερωτευμένα άτομα που επιλέγουν και αναγκάζονται να ζήσουν μια τόσο περίεργη κατάσταση και σχέση. Επίσης καλή είναι και η Michelle Williams στον ρόλο της γυναίκας του Heath, μια γυναίκας πληγωμένης και προδομένης που ανακαλύπτει ότι η ζωή της και το σπίτι της καταστρέφεται από τον έρωτα του συζύγου της για έναν άλλον άντρα και που πολύ απλά δεν μπορεί να καταλάβει πως μπορεί να της συμβαίνει αυτό.

Ο Ang Lee πίσω από την κάμερα δίνει ρεσιτάλ σκηνοθεσίας χωρίς να καταφεύγει σε δραματικότητες και τραβηγμένες σκηνές, αντίθετα είναι πολύ προσεκτικός στο να επιτρέψει στους χαρακτήρες του να οδηγήσουν την ιστορία και να την αναδείξουν με το πάθος και την καρδιά τους. Δε νομίζω ότι έχω δει πρόσφατα μια σκηνοθεσία τόσο ειλικρινής ρεαλιστική που όμως ταυτόχρονα να είναι και τόσο απλή και ξεκάθαρη για τον θεατή. Παίρνει το καλύτερο από τους παθιασμένους με τη σειρά τους ηθοποιούς του ενώ τα απλωμένα πλάνα που χρησιμοποιεί από την αμερικανική ύπαιθρο σου κόβουν την ανάσα με την ομορφιά τους και η ομορφιά αυτή συνδυάζεται απόλυτα με την λύπη που υποβόσκει σε κάθε πλάνο της ιστορίας των δυο πρωταγωνιστών. Ευτυχώς που όταν είσαι σινεφίλ όση απογοήτευση νιώθεις όταν έχεις την ατυχία να πέσεις σε τραγικές ταινίες όπως οι δυο τελευταίες που είδα τόση ικανοποίηση παίρνεις και όταν έχεις σηκωθεί από την καρέκλα έχοντας παρακολουθήσει ταινίες σαν το Amores Perros και το Brokeback Mountain. 

8,5/10 Καταπληκτική