Rain

The afternoon has brightened up at last
  For rain is falling, sudden and minute.
 Falling or fallen. There is no dispute:
Rain is a thing that happens in the past.

Who hears it fall retrieves a time that fled  
When an uncanny windfall could disclose
To him a flower by the name of rose
  And the perplexing redness of its red.

Falling until it blinds each windowpane,
Within a suburb now long lost this rain  
Shall liven black grapes on a vine inside
A certain patio that is no more.  

A long-awaited voice through the downpour Is from my father. 
He has never died. 

 Rain - By Jorge Luis Borges

Simplicity

It opens, the gate to the garden
with the docility of a page
that frequent devotion questions
and inside, my gaze
has no need to fix on objects
that already exist, exact, in memory.
I know the customs and souls
and that dialect of allusions
that every human gathering goes weaving.

I've no need to speak
nor claim false privilege;
they know me well who surround me here,
know well my afflictions and weakness.
This is to reach the highest thing,
that Heaven perhaps will grant us:
not admiration or victory
but simply to be accepted
as part of an undeniable Reality,
like stones and trees

Simplicity - Jorge Luis Borges 

 

I am not sure that I exist, actually.

“I am not sure that I exist, actually. I am all the writers that I have read, all the people that I have met, all the women that I have loved; all the cities I have visited.”
― Jorge Luis Borges

A Rose and Milton

From the generations of roses 
That are lost in the depths of time
I want one saved from oblivion,
One spotless rose, of all things
That ever were. Fate permits me
The gift of choosing for once
That silent flower, the last rose
That Milton held before him,
Unseen. O vermilion, or yellow
Or white rose of a ruined garden,
Your past still magically remains
Forever shines in these verses,
Gold, blood, ivory or shadow
As if in his hands, invisible rose.


A Rose and Milton -  Jorge Luis Borges

Να είμαι μαζί σου και να μην είμαι μαζί σου

 

Να είμαι μαζί σου και να μην είμαι μαζί σου είναι ο μόνος τρόπος που έχω για να μετρώ το χρόνο. 

- Jorge Luis Borges

History of the night

Throughout the course of the generations
men constructed the night.
At first she was blindness;
thorns raking bare feet,
fear of wolves.

We shall never know who forged the word
for the interval of shadow
dividing the two twilights;
we shall never know in what age it came to mean
the starry hours.

Others created the myth.
They made her the mother of the unruffled Fates
that spin our destiny,
they sacrificed black ewes to her, and the cock
who crows his own death.

The Chaldeans assigned to her twelve houses;
to Zeno, infinite words.
She took shape from Latin hexameters
and the terror of Pascal.
Luis de Leon saw in her the homeland
of his stricken soul.

Now we feel her to be inexhaustible
like an ancient wine
and no one can gaze on her without vertigo
and time has charged her with eternity.

And to think that she wouldn't exist
except for those fragile instruments, the eyes. 

History Of The Night by Jorge Luis Borges

Είμαι

 

Είμαι αυτός που ξέρει πως άδικα παλεύει
σαν κι εκείνον που κοιτάζει μάταια
μέσα στον σιωπηλό ,κρυστάλλινο καθρέφτη
κι ακολουθεί την αντανάκλαση ‘η το σώμα (το ίδιο κάνει)
του ομοίου του.

Είμαι,σιωπηλοί μου φίλοι,αυτός που ξέρει
πως άλλη τιμωρία απο τη λησμονιά δεν υπάρχει
ουτε κι άλλη συγγνώμη.Κάποιος θεός έδωσε
στο ανθρώπινο μίσος τούτη την παράξενη δικλείδα.

Είμαι κείνος που,μ΄ολες τις φοβερές παραπλανήσεις του,
ποτέ δεν μπόρεσε ν΄αποκρυπτογραφήσει τον απλό και μαζί πολλαπλό
αδιάβατο λαβύρινθο του χρόνου,
που ανήκει ταυτόχρονα σε έναν και σε όλους.

Είμαι κάποιος που δεν είναι κανένας ,εκείνος που στον πόλεμο
δεν έπιασε σπαθί.

Είμαι αντίλαλος, λήθη, τίποτα.

 

Είμαι - Χορχέ Λουίς Μπόρχες

 

Μαθαίνεις.

Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά,
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι, και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι.

Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια.

Και αρχίζεις να μαθαίνεις.

πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια,

Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις.

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα.

Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού.

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ.
Αντί να περιμένεις κάποιον,
να σου φέρει λουλούδια.

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις.
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις,

Και μαθαίνεις, μαθαίνεις,
με κάθε αντίο μαθαίνεις.

Μαθαίνεις  

 Χόρχε Λούις Μπόρχες

Πάντα φανταζόμουνα ότι ο Παράδεισος

Πάντα φανταζόμουνα ότι ο Παράδεισος θα είναι ένα είδος βιβλιοθήκης. 

~ Χόρχε Λούις Μπόρχες