Η ζωή δεν μαθαίνεται από δεύτερο χέρι ...

Η ζωή δεν μαθαίνεται από δεύτερο χέρι ...
Δεν είναι μια κυρία που φτάνει μόνο να στη συστήσουν
με όλους τους κανόνες της ευγένειας κι εσύ
να χαμογελάς, να κάμεις ελαφρά υπόκλιση και
να πεις χαίρω πολύ...

Ζήσε για να μάθεις...
Πάρε τα ρίσκα σου.
Μη φοβάσαι ...

Αλκυόνη Παπαδάκη

 

Τα χρώματα

- Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά

και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου

που περνούσε βιαστικά.

Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα

την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της....

Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

- Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

- Τί χρώμα έχει η χαρά;

- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

- Και η μοναξιά;

- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!

Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο,

να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

- Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη.

Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω,

τι χρώμα έχει η αγάπη;

- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,

απάντησε το δέντρο.

- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,

όταν είναι Πανσέληνος.

- Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,

είπε τo αστέρι... Κοίταξε μακριά στο κενό...

Και δάκρυσε ... Το χρώμα του φεγγαριού

 Αλκυόνη Παπαδάκη - Τα χρώματα

Σκισμένο ψαθάκι

Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια…. να μου πει ψιθυριστά Εντάξει Μη φοβάσαι μωρό μου» Κι εγώ να σύρω τα δάχτυλα μου στο πρόσωπο του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελου του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου. Και να γλυκαθώ. Κάτι τέτοιες νύχτες είναι που έχω κάνει όλες τις αγοραπωλησίες της ψυχής μου με τον πρώτο έμπορα που θα μου παρουσιαστεί. Πουλάω τα πάντα έτσι για έναν παρά. 

 Απόσπασμα απ'ο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Το Σκισμένο Ψαθάκι"

Το χρώμα του φεγγαριού

«Προσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν
στη γωνία του δρόμου με ένα λουλούδι στο χέρι.
Μπορεί να γονατίζεις, να σερνεσαι, να ματώνεις.
Ωραία! Δε χαλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους.
Έχεις πάντα τον καιρό να σηκωθείς. Τα αγαλματα μόνο δε λυγάνε».

Ονειρεύονται… και ελπίζουν.

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ΄ αστέρι
του.

– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος
που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που
είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει.
Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα.
Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…

– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι
άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται…

Ονειρεύονται και ελπίζουν…

Το χρώμα του φεγγαριού — Αλκυόνη Παπαδάκη

Δε σου είπα πόσο είχα ανάγκη εκείνη την ημέρα.

 

 

 

 

“Δε σου είπα πόσο είχα ανάγκη εκείνη την ημέρα.
Πως δεν άντεχα να κουβαλήσω την ψυχή μου.
Δε σου είπα πόσο μου είχες λείψει.”

—  Αλκυόνη Παπαδάκη

Ρίσκο

Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσαφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

Αλκυόνη  Παπαδάκη - Ρίσκο

Εγώ την τρέλα μου την φοράω καπέλο, μεγάλε.

Εγώ την τρέλα μου την φοράω καπέλο, μεγάλε. Δεν την αφήνω να μου γίνει θηλιά. Κι όσο για την παράγκα μου, μόλις δω πως πιάνει κοριούς, ανάβω ένα σπίρτο και την καίω. Δεν το ‘χω για τίποτα. ‘’Πόσο κάνει;’’ Λέω στη μοίρα μου. Τι χρωστάω; Τόσο… Μου λέει. Παρ’ τα και δίνε του. Έχω ένα ραντεβουδάκι με την επόμενη μέρα… - Alkyoni Papadaki

Τι φταις αλήθεια.

  Τι φταις αλήθεια.
  Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το "εμείς".
  Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
  να επενδύεις στο "εγώ".
  Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του "εσείς".
  Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
  ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
  Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
  Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες
  "Αυτός! Αυτός!"
  Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
  Τι φταις!

  Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου,
  θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε.
  Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου
  (θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; )
  "Μαζί". "Μαζί". Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική.
  Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα
  να σου χρειαστεί.

Τι φταις αλήθεια.; - Αλκυόνη Παπαδάκη

Στον ίσκιο των πουλιών

Είναι κάτι νύχτες, που τ’ αστέρια κατεβαίνουν χαμηλά.

Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει τη ψυχή σου.

Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα και οι πέτρες.

Και τα ξερά κλαδιά.

Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.

Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ’ ένα λουλουδάκι.
 Ούτ’ ένα γλυκό λόγο,

μπας και σε ξεγελάσει.

Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.

«Αυτάααα! Που είχαμε μείνει;»

Σου λεει μ’ όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.

Είν’ αυτές οι νύχτες, που τ’ άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.

Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν.

Είν’ αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, 
το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.

Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

 Στον ίσκιο των πουλιών - Αλκυόνη Παπαδάκη

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή

Πολύ απομακρύνθηκα, που να με πάρει ο διάβολος. Πολύ!
Πέρασα στην απέναντι όχθη κι όλα νομίζω τώρα ότι γίνονται αλλού.
Κατάντησα, τελικά, αυτό που ποτέ δεν ήθελα.
Το αρνητικό του εαυτού μου.
Λέρωσε και το βλέμμα μου.
Και το χειρότερο; Ξέχασα πια το pin της αθωότητάς μου.

Επειδή κατάφερες να κρύβεσαι καλά μέσα στη σκιά σου, νόμισες ότι ξέφυγες από το βλέμμα μας;
Επειδή έβαλες φτερά αγγέλων στις αμαρτίες σου, νόμισες πως κέρδισες τη σωτηρία της ψυχής σου;
Αλήθεια, δε φοβάσαι εμάς τα κωλόπαιδα, τους χάκερς, 
μήπως κάποια στιγμή σπάσουμε τους κωδικούς της υποκρισίας σου;

Ξέρεις τι σκέφτομαι;

Φαντάσου, λέει, να μπορούσες σ όλους αυτούς 
που δηλητηριάζουν τη ζωή σου,
 να τους κολλούσες μια ταμπέλα στη ράχη, 
όπως αυτή που έχουν κολλήσει στα τσιγάρα.

  «Το άτομο αυτό βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας!»
 
Γέλια που θα κάναμε! Αυτή κι αν ήταν προειδοποίηση!

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή - Αλκυόνη  Παπαδάκη

Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο.

Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο. Nα μετράς τι έδωσες εσύ. Τι εγώ. Τι ο άλλος. 

Ή δίνεις από την ψυχή σου και βγάζεις τον σκασμό.

 Ή κάτσε στη γωνίτσα σου και μέτρα τι δεν πήρες. 

Αλκυόνη Παπαδάκη

Ξέρεις τι είναι ο έρωτας;

Ξέρεις τι είναι ο έρωτας; Το άγριο μπλε της θάλασσας, Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας. Το φλύαρο πράσινο του λειβαδιού. Το μεθυσμένο πορτοκαλί του χειμωνιάτικου ήλιου.

 Αλκιόνη Παπαδάκη - " Κάργιες"

"Σα χειμωνιάτικη λιακάδα"

  

Είναι μερικοί άνθρωποι που,

όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά,

δεν ξέρουν πως είναι να τους ανήκει.

Και σαστίζουν.

Τη φέρνουν από δω,

τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν

ένα λάκκο και τη θάβουν,

όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά.

Αλκυόνη Παπαδάκη ~ "Σα χειμωνιάτικη λιακάδα"