Όλα τα πήρε το καλοκαίρι - Οδυσσέας Ελύτης

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ' άγρια μαλλιά σου στην τρικυμία
το ραντεβού μας η ώρα μία.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντήλι
την εκκλησούλα με το καντήλι.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα.
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αγέρα.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης ( "Τα Ρω Του Έρωτα", 1972)

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου ("Τραγούδια Για Τους Μήνες",1996)
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Μέτρησα - Ελευθερία Αρβανιτάκη

Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ
Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω
Από μένα πόσα δεν μπορώ

Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα

Κι αν μείνει τ'όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
Ένα να λες σαν να'ναι χθες
Πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω
να μην μπορώ να τ' ανεχθώ
και δεν βρήκα ούτε ένα
Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
αν είν'τα λάθη μου εδώ
και δεν έλειπε κανένα...

Του πόθου τ' αγρίμι - Ελευθερία Αρβανιτάκη

Του πόθου τ' αγρίμι δεν τρώει, δεν πίνει

δεν ξαποσταίνει.

Πεινάει για σένα, διψάει για μένα

και περιμένει.

Σε θέλω στο πλευρό μου

ακοίμητο φρουρό μου

με το φιλί με το σπαθί,

το δράκο να σκοτώσεις

και να 'ρθεις να με σώσεις

απ' τη ζωή μου την κλειστή.

Τι δε θα δινα

το γύρο του κορμιού σου να ξανάκανα

κι ας χανόμουνα

στη λάβα την καυτή και στα παγόβουνα.

Αν μ' αγαπάς, μη μου το πεις

αφού το ξέρω τρεις φορές θα μ' αρνηθείς.

Τι δε θα δινα

το γύρο του κορμιού σου να ξανάκανα

κι ας πνιγόμουνα

στο κύμα που μαζί σου δροσιζόμουνα.

Αν μ' αγαπάς να μου το λές

κι εγώ για σένα θα πατήσω

και τις δέκα εντολές.

Στη νύχτα του κόσμου

το χέρι σου δωσ' μου,

παρηγοριά μου,

το δρόμο να βρούμε, τον τρόπο να ζούμε,

ανηφοριά μου.

Αρβανιτάκη Ελευθερία - Κύμα το Κύμα

Ελαφρώνει το σώμα

ο ύπνος ο αμέριμνος

Και κοχύλια γεμίζει

τώρα η έρημος

Απροσδόκητα μπήκες

στη σχισμή των ονείρων μου

Και του αγγέλου το σώμα

κουλουριάζεται γύρω μου

Κύμα το κύμα

η πέτρα λιώνει

του ονείρου η αύρα

μας ενώνει

Τρεμοπαίζει η σιωπή

πριν χαθεί η σελήνη

Και του αγγέλου τα δάκρυα

ανεμώνες και κρίνοι

Το παράδοξο θαύμα

την ψυχή δυναμώνει

ένα όνειρο απλά

πως μπορεί και μας σώνει

Πάρε με αγκαλιά και πάμε - Ελευθερία Αρβανιτάκη

Πώς φτάσαμε ως εδώ και το αύριο

μοιάζει σαν να `ναι χθες

και για τους δυο

Ξέρω θα φύγεις το πρωί

πριν από μένα πάντα εσύ,

θα με κοιτάζεις

που κοιμάμαι σαν παιδί.

Την πόρτα πίσω σου σιγά

θα κλείσεις φεύγοντας μετά

ένα όνειρό σου θα `χω πάρει

στα κλεφτά.

Ψάξε με μες στο σκοτάδι

Κρύψε με σ’ ένα σου χάδι

Φίλα με να μη φοβάμαι.

Πάρε με αγκαλιά και πάμε

Πώς πέρασε ο καιρός,

μοιάζει σαν χθες

τ’ αύριο που περιμέναμε,

για πες...

Πες μου δυο λόγια μοναχά

αληθινά, απ’ τα παλιά

κι αγάπησέ με απ’ την αρχή

σιγά σιγά.

Πες μου δυο λόγια μοναχά

Πάντα το ζήταγες αργά

Να ξημερώνει

και να μένουμε αγκαλιά.

Ψάξε με μες στο σκοτάδι

Κρύψε με σ’ ένα σου χάδι

Φίλα με να μη φοβάμαι.

Πάρε με αγκαλιά και πάμε

Κάτω στον μεγάλο ύπνο - Ελευθερία Αρβανιτάκη

Ο χρόνος είναι του Θεού κι ο πόνος του ανθρώπου
να βλέπει το είδωλό του να κλαίει και να γελά 

Στην κάψα του μεσημεριού βουλιάζουν τα τζιτζίκια
κοχύλια κι αρμυρίκια στα μαύρα σου μαλλιά

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο

Ποιος είδε δέντρο του βυθού ν’ αποζητά τον ήλιο
στου σκότους το βασίλειο άγιο να γυρνά 

Με νήμα εξάκλωνο κεντάς τον έβδομο ουρανό σου
υψώνεις το φανό σου και πας στο πουθενά

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο

Στρώσε τραπέζι γιορτινό, τραπέζι του ασώτου
το `πνιξε τ’ όνειρό του άγριος ποταμός 

Από κρασί κι από φιλί μπορεί και να σωθούμε
κι αν τύχει και χαθούμε καλόδεχτος χαμός

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο

Elefteria Arvanitaki - To Parapono

  Εδώ στου δρόμου τα μισά

έφτασε η ώρα να το πω

άλλα είναι εκείνα που αγαπώ

γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα

το λέω και τ’ ομολογώ.

Σαν να `μουν άλλος κι όχι εγώ

μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν το κυνηγά,

πάντα πάντα θα `ναι αργά 

 δεύτερη ζωή δεν έχει.