Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Secret Love


Not one kind look....one friendly word!
Wilt thou in chilling silence sit;
Nor through the social hour afford
One cheering smile, or beam of wit?

Yet still, absorbed in studious care,
Neglect to waste one look on me;
For then my happy eyes may dare
To gaze and dwell unchecked on thee.

And still in silence sit, nor deign
One gentle precious word to say;
For silent I may then remain,
Nor let my voice my soul betray.

This faltering voice, these conscious eyes,
My throbbing heart too plainly speak:
There timid hopeless passion lies,
And bids it silence keep, and break .

To me how dear this twilight hour,
Cheered by the faggot's varying blaze!
If this be mine, I ask no more
On morn's refulgent light to gaze:

For now, while on HIS glowing cheek
I see the fire's red radiance fall,
The darkest seat I softly seek,
And gaze on HIM , unseen by all.

His folded arms, his studious brow,
His thoughtful eye, unmarked, I see;
Nor could his voice or words bestow
So dear, so true a joy on me.

But he forgets that I am near....
Fame, future fame, in thought he seeks:
To him ambition's paths appear,
And bright the sun of science breaks.

His heart with ardent hope is filled;
His prospects full of beauty bloom:
But, oh! my heart despair has chilled,
My only prospect is....the tomb!

One only boon from Heaven I claim,
And may it grant the fond desire!
That I may live to hear his fame,
And in that throb of joy expire .

Oft hast thou marked my chilling eye,
And mourned my cold reserve to see,
Resolved the fickle friend to fly,
Who seemed unjust to worth and thee:

While I, o'erjoyed, thy anger saw....
Blest proof I had not tried in vain
To give imperious passion law,
And hide my bosom's conscious pain.

But when night's sheltering darkness came,
And none the conscious wretch could view,
How fiercely burned the smothered flame!
How deep was every sigh I drew!

Yet still to thee I'll clothe my brow
In all that jealous pride requires;
My look the type of Ætna's snow....
My heart, of Ætna's secret fires.

One little moment, short as blest,
Compassion Love's soft semblance wore;
My meagre form he fondly pressed,
And on his beating bosom bore.

His frame with strong emotion shook,
And kindness tuned each faltering word;
While I, surprised, with anxious look
The meaning of his glance explored.

But soon my too experienced heart
Read nought but generous pity there;
I felt presumptuous hope depart,
And all again was dark despair.

Yet still, in memory still, my heart
Lives o'er that fleeting bliss again;
I feel his glance, his touch, impart
Emotion through each bursting vein.

And "Once ," I cry, "those eyes so sweet
On me with fondness deigned to shine;
For once I felt his bosom beat
Against the conscious throbs of mine!"

Nor shall the dear remembrance die
While aught of life to me is given;
But soothe my last convulsive sigh,
And be, till then, my joy....my heaven!

“Everything in the world is about sex except sex. Sex is about power.”

“Everything in the world is about sex except sex. Sex is about power.”
― Oscar Wilde


Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014


Ένα λουλούδι

Ένα λουλούδι ποτισμένο δάκρυα
Μεγαλωμένο με το χρώμα της σιωπής.

Πώς περπατούσες όταν βράδιαζε
Τη βυσσινιά μονοτονία του δειλινού
Σβήνοντας κάθε αστέρι από την νύχτα
Διώχνοντας κάθε ελπίδα προτερινής χαράς.
Τα δάχτυλά σου έγιναν δέντρα
Και τα χέρια σου ένα δάσος∙

Φυσάει βοριάς, φυσάει νοτιάς
Ριγούν τα δάχτυλα το αιώνιο μυστικό
Ανάβοντας φωτιές στις σιωπηλές προθέσεις
Τρικύμισμα κάθε σκοπού με ηρωική πνοή.
Μέσα στ' αλώνια φυτευτήκαμε για σπόρος
Και τα κορίτσια μας για στάχυα∙

Μέσα στη βροχή
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.
Μέσα στο χαλάζι
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.
Παίζουνε τα παιδιά μας και τ' αγγόνια μας
Παίζουμε μες στ' αλώνια και μεστώνονται.

Νάχα τον τάφο στάρι
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.
Και σταυρό μου τη σιωπή
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.

Μια προσδοκία τρικυμισμένη σαν μπουνάτσα -
Τι έχεις μέσα στους κροτάφους σου και μέσα στις σπηλιές
Μέσα στο πέλαγο που αγκάλιασε η βροχή η λυγερολύγιστη
Τι έχεις μες στις πέτρες και μέσα στις φωνές;
Μες στα ποτάμια γίναμε το αίμα
Και τα βότσαλα η ζωή μας∙

Σ' ένα θαλασσοπούλι που πονούσε απ' την αρμύρα
Μες σ' ένα πόθο που πλάνταξε βαρύς
Μες στην αρμύρα που τρεμόπαιξαν τα μάτια σου
Βαραίνοντας πα στο δικό σου πρόσωπο
Χαράχτηκε η ζωή μ' ανατριχίλα∙
Μια φωνή.

Κι αν δεν χαράχτηκε ως έπρεπε
Κι αν δεν χαράχτηκες ως ήθελες
Κι αν μόνη της χαράχτηκε όπως είναι
Ξέρεις γιατί δεν μπόρεσες να σταυρωθείς στον Γολγοθά
Και να μιλήσεις στ' άνθη των πραγμάτων.

Δημήτρης Ποταμίτης - Ένα λουλούδι

Life is Art

I will hurt you for this. I don't know how yet, but give me time.

“I will hurt you for this. I don't know how yet, but give me time. A day will come when you think yourself safe and happy, and suddenly your joy will turn to ashes in your mouth, and you'll know the debt is paid.”
― George R.R. Martin,
A Clash of Kings


Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Animals III


When a man is in love
how can he use old words?
Should a woman
desiring her lover
lie down with
grammarians and linguists?

I said nothing
to the woman I loved
but gathered
love's adjectives into a suitcase
and fled from all languages. 

 Nizar Qabbani - Language

Welcome Flowers

Welcome Flowers - John Lovett


Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Λύκου εξομολογήσεις.

Δεν είμαι καλός στο να αποκαλύπτω τα προσωπικά μου.
Δεν μπορώ να μην είμαι μυστικοπαθής.
Δεν τα πάω καλά με τους ανθρώπους.
Δεν είμαι κοινωνικός, δε νιώθω καλά μέσα σε κόσμο.
Αδυνατώ να υποκριθώ και να εξηγήσω συμπεριφορές που δε με εκφράζουν.
Λέω ότι μου έρχεται στο μυαλό και δε με νοιάζουν οι συνέπειες.
Είμαι άγριος, ανάγωγος, προβληματικός, μοναχικός.
Μου αρέσει το σκοτάδι, η νύχτα, η ελευθερία ...

Δε νιώθω άνθρωπος εδώ και χρόνια ... μόνο Λύκος.

Επιλογή δύσκολη, αυτοκαταστροφική, μοναχική.

Ο άνθρωπος μισεί τον λύκο, τον φοβάται, τον αποφεύγει, δεν τον καταλαβαίνει.

Μέχρι την σπάνια εκείνη στιγμή που γνωρίζεις εκείνο το εξίσου σπάνιο πλάσμα 
που σε αγαπά και σε αποδέχεται γι αυτό που είσαι πραγματικά.

Και κατανοείς πως αν δε σε αγάπησαν γι αυτό που είσαι στ'αλήθεια 
τότε δεν αγαπήθηκες ποτέ σου αληθινά.

Και μαζί της δίπλα της κοντά της αλλάζεις και ηρεμείς, γιατί δε φοβάσαι πλέον τους ανθρώπους.

Όμως δε χρειάζεται να πάψεις ποτέ να είσαι ο εαυτός σου μαζί της, 
γι αυτό και είναι μαγικό.   

Μια μαγική ιστορία σε ένα μαγικό παραμυθένιο δάσος ...



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...